Recensies

 
 

Recensie 23 februari 2020

(Heel) goed gestemd!
Temperament op de piano: voor een enthousiast publiek trad afgelopen zondag in De Hoop de bekende pianist Marcel Worms op met een uitvoering van Johann Sebastiaan Bach's beroemde 'Das wohltemperierte Klavier'. Dat 'wohltemperiert' wil zeggen: goed gestemd en in alle toonsoorten bespeelbaar. Worms bracht zijn publiek in vervoering, maar niet alleen dat. Want voorafgaand aan zijn pianorecital gaf hij ook een toelichting op dit werk van préludes en fuga's en zijn vele toonsoorten. Bach zou tevreden zijn geweest. Want Marcel Worms is niet alleen een gloedvol spelende pianist maar ook een goed verteller. Die oren leert luisteren om ze zoveel meer te laten horen. En om opnieuw onder de indruk te geraken van Bach's prachtige muziek.
Gehoord: Marcel Worms, piano
In: Schuilkerk De Hoop te Diemen, d.d. 23 februari 2020

Recensie: Jaap Haag
 
 
 
 

Recensie 26 januari 2020

In het Diemense concertgebouw,
afgelopen zondag
Wat is het toch aangrijpend mooi, dat strijkkwintet van Franz Schubert (D956). Je kon in De Hoop een speld horen vallen, zelfs als de viool- en celloklanken de zaal vulden, om niet te zeggen: in vuur en vlam zetten. De zaal luisterde ademloos. Schubert schreef dit kwintet twee maanden voor zijn dood en je hoort hoe zijn ontembare levensdrang wordt afgewisseld door somberte en melancholie al is niet duidelijk in hoeverre die stemming al voortkwam uit dat naderende levenseinde. Het strijkkwintet werd echt prachtig vertolkt door Elysium Amsterdam, met Elise Besemer als vurige eerste violiste. En of dat ‘vurige’ haar - soms - ook tot een net iets té sterk ‘apassionata’ bracht? Misschien, maar Schuberts compositie is daar dan ook naar. Voor de pauze bracht het ensemble heel mooi strijkkwartet no 2 van de Rus Anton Arensky (1861-1906) en het strijkkwintet no 5 van de Italiaan Luigi Boccherini (1743-1805) ten gehore. In het laatste lijkt de ‘Weense’ invloed het te winnen van de barok van oudere Italianen als Vivaldi, Albinoni of Locatelli; terwijl in het eerste stuk, dat ter nagedachtenis van Peter Tsjaikovski gecomponeerd werd, het zwaarmoedig-Russische overstemd lijkt te worden door iets zonnig Italiaans. Beide stukken sloten daarom eigenlijk heel mooi op elkaar aan.

Gehoord: Elysium Amsterdam (Elise Besemer and Friends), met: Elise Besemer, viool; Mirelys Morgan Verdecia, viool; Santa Vizine, altviool; Joris van den Berg, cello; Maartje-Maria den Helder, cello
In: Schuilkerk De Hoop te Diemen, d.d. 26 januari 2020
Recensie: Jaap Haag

 
 
 
     
 

Recensie 24 november 2019

Gepassioneerd en óók 'kwetsbaar'
Vandaag in De Hoop te Diemen. Een iets andere Fréderique Chopin dan menigeen wellicht gewend is: een sonate voor cello en piano (op. 65), waarbij de cello het meer dromerige en beschouwelijke vertolkt en de piano het hartstochtelijke. Klavierleeuwin Sofia Vasheruk deed dat indrukwekkend gepassioneerd, terwijl Hanneke Rouw met het meer ingetogen geluid van haar cello een gevoelige, ‘kwetsbare’ tegenstem liet horen. En waar bij Chopin de piano (de vleugel) toch leidend blijft is dat bij het melancholieke Kol Nidrei van Max Bruch eerder omgekeerd. De inspiratie voor dit stuk (op. 47) ontleende Bruch aan het joodse Kol Nidrei (alle geloften) gebed. Ondersteund door het wat meer ingehouden pianospel snijdt de cello hier door je ziel, treurend en troostend tegelijk en haast nog kwetsbaarder dan in de sonate van Chopin. Na de pauze volgde andere romantiek: de cellosonate nr 1 (op. 38) van Johannes Brahms, een prachtig muzikaal gedicht. Een ingetogen, gevoelige maar toch ook heel expressieve compositie en in de vertolking waren de cello en de piano aan elkaar gewaagd.
Gehoord: Hanneke Rouw, cello en Sofia Vasheruk, piano
In: Schuilkerk De Hoop te Diemen, d.d. 24 november 2019
Recensie: Jaap Haag

 
  Hanneke Rouw, cello en Sofia Vasheruk, piano  
  Hanneke Rouw, cello en Sofia Vasheruk, piano  
 

27 oktober 2019

Muzikale dialoog In Diemen
Je zou het kunnen verwoorden als muziek waarin ‘iets’ van de diepte van ons bestaan hoorbaar wordt, maar evengoed zou je kunnen zeggen: muziek die je sprakeloos maakt. Muziek die het om de essentie van de muziek te doen is en dat valt niet in woorden uit te leggen. In hun zoektocht naar dat wezenlijke knoopten Emi Ohi Resnick, Simone van der Giessen en Timora Rosler vijftien composities van J.S. Bach, W.A. Mozart en G. Kurtag tot één doorlopend muziekwerk aan elkaar en wisten zo in een afwisselend 18de en 20ste eeuws idioom een fascinerende muzikale dialoog tot stand te brengen. Een ‘gesprek’, dat door de tot de nok toe gevulde concertzaal van Diemen ademloos gevolgd werd. Dat het trio daarbij, schijnbaar, moeiteloos wist ‘in te breken’ in die diepere lagen van ons innerlijk zegt genoeg over de muzikaliteit en de passie van hun spel. Daarvan getuigde ook hun prachtige uitvoering, na de pauze, van Mozarts Divertimento in Es groot (K.V. 563). De staande ovatie, die het Serafino String Trio na afloop ten deel viel, kwam hoorbaar uit de grond van menig muziekminnend hart.
Gehoord: Serafino String Trio, met Emi Ohi Resnick, viool, Simone van der Giessen, altviool en Timora Rosler, cello
In: Schuilkerk De Hoop te Diemen, d.d. 27 oktober 2019
Recensie: Jaap Haag

 
 
 
 
 

Recensie 29 september 2019

Duo Edelen
Barokmuziek uit Frankrijk

Herfstkleurige klanken: zou je het warme, goudgele geluid van de cello kunnen vergelijken met het kleurrijke palet van een herfstbos? En de heldere klanken van het klavecimbel met de zonnestralen, die door het gebladerte heen schitteren? Fred en Christina Edelen namen de bezoekers van hun concert in De Hoop mee in de betovering van zo’n prachtige, zonovergoten herfstdag. En die klaarlichte helderheid hoor je ook in de klankentaal van de barokmuziek van de Franse (en één Zuid-Nederlandse), componisten die ten gehore werd gebracht. Te weten Michel Corrette (1707-1795), Jean-Baptiste Barriere (1707-1747), Joseph Bodin de Boismortier (1688-1755) en Charles Joseph Judocus Boutmy (1697-1779). Geen al te bekende namen misschien, maar met allegro’s vol vaart, ontroerende ‘aria’s’ of een opwindende ‘tambourine’ raakten de bezoekers geheel in de ban van hun composities. ‘Les Délices de la Solitude’ (de verlokkingen van de eenzaamheid) luidde de titel van het concert. Die was ontleend aan de titel van een serie van zes sonates van Michel Corrette en die eenzaamheid zinspeelt op een zich aankondigende romantiek, eind 18de eeuw. Een prachtige prélude die doorklonk in heldere barokmuziek. Ragfijn vertolkt door Fred en Christina Edelen.
Gehoord: Duo Edelen, met Fred Edelen, barokcello en Christina Edelen, klavecimbel
In: Schuilkerk De Hoop te Diemen, d.d. 29 september 2019
Recensie: Jaap Haag

 
   
 
 
     
 

Amadeus was back! 31 maart 2019
Wolfgang Amadeus Mozart in Diemen, en hoe! De door Sabine Wüthrich en David Visser prachtig vertolkte aria’s en duetten uit Le Nozze di Figaro, Die Zauberflöte en Don Giovanni waren intens qua klankrijkdom. Hun stembeheersing gaf hun zang iets betoverends. Ingetogen was ook het pianospel van Mirsa Adami, dat juist daardoor in de niet al te grote ruimte van De Hoop heel mooi tot zijn recht kwam. Zowel in de begeleiding van de aria’s als in de non-vocale pianosonates. Heel mooi was daarnaast ook het bekoorlijke vioolspel van Birthe Blom.
Mozart dus. Verwachtingen, verwarring, verwondering en vervoering. Natuurlijk er is ook het onvervulde, het melancholieke en het conflict, maar bij Mozart ontbreekt het nooit aan humoristische, dus wijze, contrapunten en uiteindelijk zegeviert de liefde. Mooi in dit verband is dat toen Le Nozze di Figaro in 1786 in Wenen in première ging, in Diemen bijna tegelijkertijd de bouw van De Hoop begon. De architectuur van de in 1787 (vier jaar voor Mozarts overlijden) voltooide schuilkerk De Hoop vormde dan ook een bijna perfect te noemen entourage voor dit heerlijke concert.

Gehoord: Sabine Wüthrich, sopraan; David Visser, bariton; Mirsa Adami, piano en
Birthe Blom, viool.
in: Schuilkerk De Hoop te Diemen, d.d. 31 maart 2019.
Recensie: Jaap Haag.

 
   
 

Dostojewski kwartet 24 februari 2019

De stilte laten klinken. Dat doet Alfred Schnittke in zijn Canon in Memoriam Igor Stravinsky uit 1971. IJle vioolklanken; alsof je de leegte hoort die Stravinsky in dat jaar achterliet. Of horen we het - aarzelende - begin van het artistiek nieuwe, zoals zich dat in de Sovjet-Unie eind jaren ’60 aandiende? In de volgestroomde De Hoop kon je een speld horen vallen. 

Twee violen, een altviool en een cello: het naar de Russische schrijver Fjodor Dostojevski (1821-1881) vernoemde kwartet musiceert in de diepte van onze ziel zoals Dostojevski schreef vanuit het ‘ondergrondse’. Het programma was er ook naar: muziek van vier Joodse componisten, van wie drie 20ste eeuws, met elk hun eigen zielsverdriet én vreugde. Prachtige muziek, met passie vertolkt. Na het strijkkwartet van Alfred Schnittke (1934-1998) volgde het strijkkwartet van de in Praag geboren Ervin Schulhoff (1894-1942) uit 1925. Geen moderne atonaliteit maar een mix van het melodische met het expressieve, waarin verschillende stijlinvloeden van na de Eerste Wereldoorlog misschien zijn terug te horen, maar dan wel in een compositie uit één stuk. Indrukwekkend. Na de pauze het strijkkwartet (opus 12, uit 1829) van de nog jonge, en verliefde Felix Mendelssohn-Bartholdy (1809-1847). En hoe romantisch ‘der junge Felix’ ook geweest mag zijn, dit strijkkwartet klinkt verrassend modern. En tot slot het uit 1927 daterende strijkkwartet van de Nederlandse Henriëtte Bosmans (1895-1952), ook een werk dat je vaker wilt horen. Na haar eerste, nog als laatromantisch en impressionistisch te karakteriseren jeugdwerken sloeg de eigenzinnige Henriëtte Bosmans nieuwe wegen in. Trouwens ook in haar persoonlijke, bohémienachtige leven: heel modern woonde ze jarenlang samen met de celliste Frieda Belinfante. De invloed van haar leermeester Willem Pijper is te onderkennen in haar strijkkwartet uit 1927, trefzeker en vol vuur uitgevoerd door het Dostojewski kwartet. 

Gehoord: Dostojewski kwartet met Charlotte Basalo Vazquez en Julia Kleinsmann, viool; Lisa Eggen, altviool en Emma Kroon, cello.

in: Schuilkerk De Hoop te Diemen, d.d. 24 februari 2019. 

Recensie: Jaap Haag.

 
   
 

27 januari 2019
Scaramuccia ensemble

Drie wereldpremières in Diemen. Twee vioolsonates van de Florentijn Martino Bitti (1656-1743), plus een door Johann Georg Pisendel (1687-1755) op jonge leeftijd gecomponeerde vioolsonate. De in het manuscript bijgeschreven correcties zijn van de hand van de wat oudere Antonio Montanari. Ze laten zien hoe gretig de uit het Saksische Dresden afkomstige Pisendel zich in Italië liet onderrichten door zijn Italiaanse leermeesters. En die inspiratie bracht hij mij mee naar Dresden, het Florence aan de Elbe, waar ook het muziekleven Italiaans kleurde. Mede door hem. Wie ooit in Dresden langs de oevers van de Elbe geflaneerd heeft zal moeiteloos die ‘Italian touch’ herkennen. Zonovergoten, hartstochtelijke muziek met schaduwrijke weemoedigheid. Zoals te beluisteren bij het Scaramuccia ensemble. Dat is zelf in Dresden in het archief gedoken en kon de tot nu toe anonieme, slecht leesbare manuscripten aan Bitti en Pisendel toeschrijven. Om ze nu in Diemen voor het eerst ten gehore te brengen. Herinneringen aan een reis door Italië in 1717 heet hun programma, waarin ook werken van Antonio Vivaldi (1678-1741)en Antonio Montanari (1676-1737) te beluisteren zijn. Ook op hun CD: 1717 Memories of a journey to Italy (waarop trouwens nog meer werken staan). De uitvoering is prachtig: viool, cello en klavecimbel in evenwichtige harmonie. De staande ovatie was volkomen terecht. Een heerlijke reis naar Italië. Maar ook naar Dresden, waar je ook mooie herinneringen aan kan hebben.
Gehoord: Scaramuccia ensemble; met Javier Lupiáñez, viool, Patricia Vintém, klavecimbel en Inés Salinas, cello.
in: Schuilkerk De Hoop te Diemen, d.d. 27 januari 2019.
Recensie: Jaap Haag.


25 november 2018
Duo Cibeles

Alsof het schilderij De Schreeuw van Edvard Munch in muziek te horen is. Celliste Suzanne van Duuren en violist Francesco Deheza Macua weten in aangrijpende composities van Kodaly, Bartok, Bloch, Schulhoff en De Sarasate de ziel van de zoekende 20ste eeuwse mens muzikaal een stem te geven. Indringend, want deze ‘moderne’ muziek is hen op het lijf geschreven. Hoorbaar is de verscheurdheid van Zoltan Kodaly bij het schrijven van zijn Duo voor viool en cello rond het uitbreken van de Eerste Wereldoorlog. Melancholiek, opzwepend en meeslepend zijn de Hongaarse volksmelodieën van Bela Bartok; adembenemend bijna de overpeinzingen van Erwin Schulhoff uit 1925 en hartbrekend haast de innerlijke dialoog van Ernest Bloch in zijn Gebed. Hij had het rond 1930 geschreven voor cello en strijkers maar het arrangement voor cello en viool is van Francesco Deheza Macua zelf; heel erg mooi. Net als de eveneens door hem bewerkte Playera van Pablo de Sarasate, waarmee het Duo Cibeles afgelopen zondag het concert  in De Hoop te Diemen temperamentvol afsloot. Een muzikaal optreden dat nog heel lang tot in je ziel blijft naklinken. 
Gehoord: Duo Cibeles; met Suzanne van Duuren, cello, en Francesco Deheza Macua, viool.

in: Schuilkerk De Hoop te Diemen, d.d. 25 november 2018.

30 september 2018
Gaudi kwartet

Romantiek met een klassiek voorproefje: het divertimento in D, KV 136, van Wolfgang Amadeus Mozart (1756-1791). Door het Gaudi kwartet vertolkt met de gevoeligheid waar Mozart om vraagt; muziek die aan zijn prachtige vioolconcerten doet denken. In veel steviger ‘penseelstreken’ gaven de romantici na Mozart een stem aan het gepassioneerde. En aan het tragische, dat nu eenmaal ook in ons leven besloten ligt. Vanuit de diepte van het geprangde gemoed wist Franz Schubert (1797-1828) dat in prachtige muziek te vertalen. Zoals het expressief en virtuoos ten gehore gebracht Rosamundekwartet. Ook Felix Mendelssohn Bartholdy (1809-1847) was een romanticus, al klinkt het tragische in zijn oeuvre minder nadrukkelijk door. Hoe heftig het ‘Leiden des jungen Felix’ geweest is weten we ook niet zo goed. Maar in zijn tweede strijkkwartet (opus 13) wist hij, achttien jaar oud, heel mooi en heel evenwichtig uitdrukking te geven aan zowel het tedere als het gepassioneerde. En het Gaudi kwartet is deze intense muziek op het lijf geschreven. Prachtig verwoord in een warm coloriet waarmee de viool- en en celloklanken hoorbaar verwijzen naar de kleurrijke mozaïeken van de Catalaanse architect-ontwerper aan wie het kwartet zijn naam ontleent: Antoni Gaudi.

Jaap Haag

 
   
     
 

25 maart 2018
DUO MARTIJN WILLERS, piano - JORIS VAN DEN BERG, cello

Cellosonates van BEETHOVEN

Beethoven. Cellosonates. Sterke contrasten, passie….. Ludwig van Beethoven is de componist ‘met de hamer’ (zoals Nietzsche later de filosoof met de hamer werd genoemd). Zijn muziek appelleert aan onze eigen gedrevenheid en dat doet ook de virtuoze vertolking van zijn cellosonates door pianist Martijn Willers en cellist Joris van den Berg. De revolutionair Beethoven én de romanticus Beethoven komen beiden heel mooi tot hun recht. Willers en Van den Berg brengen de sonates in de volgorde van hun ontstaan ten gehore en daardoor kun je Beethovens persoonlijke ontwikkeling goed volgen. Het wordt door hen ook mondeling toegelicht: de heftigheid en nadrukkelijkheid van zijn jonge jaren krijgt een contrapunt in een grotere beschouwelijkheid en intimiteit bij de oudere Beethoven. En dat werd muzikaal prachtig verwoord!
Jaap Haag

Gehoord:
Martijn Willers, piano
Joris van den Berg, cello
in: Schuilkerk De Hoop te Diemen, d.d. 25 maart 2018.

 
   
     
 

28 januari 2018 BRISK: ‘CANÇÃO', met de blokfluitspelers Susanna Borsch, Alide Verheij, Marjan Banis en Bert Honig.

Blues op blokfluit, al is de aanduiding fado meer op zijn plaats bij de Portugese en Spaanse muziek die het ensemble BRISK ten gehore brengt. Want het gaat niet alléén om melancholie of weemoed maar ook om vreugde, blijheid en hoop. Een indrukwekkend arsenaal aan traditionele blokfluiten wordt hierbij bespeeld; sommige van gangbaar formaat, andere manshoog!  CANÇÃO, oftewel liedje, noemen Susanna Borsch, Alide Verheij, Marjan Banis en Bert Honig van BRISK (= levendig en wakker) de op hun blokfluiten vertolkte ‘liederen zonder woorden’.  Voor het merendeel bewerkingen van laatmiddeleeuwse levensliederen alsook  religieus getinte zang door componisten als António Carreira, Manuel Rodrigues Coelho, of António  en Hernando Cabézon, bijna allen uit de 16de eeuw. Maar ook romantisch geïnspireerde, 19de en 20ste eeuwse fluitmuziek van Juan Montes Capón en Fernando Obradors. Prachtig aangevuld door heel recente composities van de Nederlanders Toek Numan en Gijs Levelt. Van de eerste klonk het opzwepende Vientos Ibéricos terwijl de tweede zich voor zijn Romanza Belinfante liet inspireren door een oude sefardisch-joodse melodie. Hoe de klank van blokfluiten door je ziel kunnen snijden. En je hart kunnen veroveren. 
Jaap Haag

Gehoord: BRISK: ‘CANÇÃO', met de blokfluitspelers Susanna Borsch, Alide Verheij, Marjan Banis en Bert Honig
in: Schuilkerk De Hoop te Diemen, d.d. 28 januari 2018.

 
   
     
 

26 november 2017 Het Haarlem Pianotrio
Piano met twee strijkers
In later jaren wat overschaduwd geraakt door de muziek van Mozart en Beethoven - en daardoor misschien ook ondergewaardeerd - is het werk van Joseph Haydn (1732-1809). Maar bij het horen van zijn 40ste pianotrio denk je weer: hoe onterecht! Expressief en ook gevoelig. En prachtig vertolkt door het Haarlemtrio, dat vervolgens heerlijke, bij het najaar passende  sfeermuziek van Pjotr IljitsjTsjaikovski (1840-1893) ten gehore bracht: de maanden oktober, november en december uit zijn De seizoenen. Een verrassing was daarna het 2de pianotrio van de mij onbekende Spaanse componist Joaquin Turina (1882-1949), wiens werk mij aan de muziek van zowel Manuel de Falla als Gabriel Fauré deed denken. Onbekend werd hier onmiddellijk bemind! Na de pauze het pianotrio in E-klein opus 90 (Dumky trio) van Antonin Dvorak (1841-1904), waarvan het zesde deel ongetwijfeld het bekendst is maar waarvan ook de eerdere vijf delen ongelooflijk mooi zijn. En dat ‘ongelooflijk mooi’ gold evenzeer voor de uitvoering door het Haarlem trio.   
Jaap Haag

Gehoord: Haarlem Piano trio, met Eduardo Paredes Crespo viool, Isabel Vaz cello en Daan Treur piano.
in: Schuilkerk De Hoop te Diemen, d.d. 26 november 2017.

 
   
     
 

24 september 2017: Ana Gaceva (piano); met Marcel Worms (quatre mains, piano).

Op het eerste gehoor bemind:  muziek uit Macedonië

Zó sterk, zó mooi. Van uiterst expressief naar verstild. Alsof een storm door een zomers park raast en weer tot rust komt. Zo bracht de Macedonische pianiste Ana Gaceva het publiek In De Hoop geheel in haar ban met composities van (eigentijdse) landgenoten, dat ze afwisselde met werk van onder meer Debussy en Ravel. Het begon meteen al met een adembenemende uitvoering van een compositie van haar landgenote Jana Andreevska (1967, Skopje); modern maar óók ‘tonaal’. En er volgden nog meer Macedonische verrassingen: muziek van Kokan Dimusevski (1958, Skopje) en Michael Bakrnchev (1989, geboren in Australië), door Ana Gaceva met evenveel kracht, passie en virtuositeit ten gehore gebracht. Nooit eerder beluisterd, maar wat is er heerlijker dan je te laten vervoeren door iets onbekend moois! Het waren voor Nederland stuk voor stuk premières, net als het optreden van Ana Gaceva zelf en je mag hopen dat deze Macedonische klanken veel vaker in ons land te beluisteren zullen zijn. Daarnaast streelde de jonge pianiste het oor van haar toehoorders met sublieme vertolkingen van werk van Robert Schumann en - samen met Marcel Worms - een quatre mains van Maurice Ravel. Om haar optreden af te sluiten met de opwindende Argentijnse dansen van Alberto Ginastera.
Jaap Haag

Gehoord: Ana Gaceva (piano); met Marcel Worms (quatre mains, piano).
in: Schuilkerk De Hoop te Diemen, d.d. 24 september 2017.
Ook te horen op zondag 1 oktober te Eelde (Dr.) in Museum De Buitenplaats.

 

26 februari 2017 Giardino Musicale

Giardino Musicale, muziek in de tuin van Telemann
Evenwichtig én gedreven, dat is de muziek van Georg Philip Telemann (1681 – 1767). Hij schreef - en publiceerde - muziek, die behalve in vorstelijke zalen of kerken óók thuis kon worden uitgevoerd, met vrienden. Zo veroverde ‘klassieke’ muziek in de 18de eeuw de hoofden én de harten van de gewone burgers. Want anders dan vaak gedacht was de 18de eeuw niet slechts die van het verstand en rationeel denken. Er was ook aandacht voor het gevoel en Telemann hield ze in zijn muziek perfect in evenwicht. En net zo evenwichtig en gedreven vertolkten de musici van Giardino Musicale zijn muziek en wisten zij met hun passie én hun techniek de hoofden en harten van hun toehoorders te veroveren.
Jaap Haag

Gehoord: Ensemble Giardino Musicale met Eva Harmuthová (blokfluit/hobo), Louella Alatiit (viool), Elske Tinbergen (cello) en Jérome Brodin (klavecimbel).
in: Schuilkerk De Hoop te Diemen, d.d. 26 februari 2017.

 
 
 
     
 

29 januari 2017 Antonin kwartet en celliste Lidy Blijdorp

Het Antonin kwartet: expressief én romantisch
De openingsnoten van Béla Bartók’s eerste strijkkwartet (1909) vertolken een hartenkreet vanwege zijn onbeantwoorde liefde voor een violiste. Met deze intense klanken zette het Antonin kwartet meteen de toon, afgelopen zondag in De Hoop te Diemen. Vroeg-expressionistisch: zo valt dit moderne stuk te kenschetsen. En expressief, zo was ook de vertolking door dit viertal jonge strijkers. Even expressief brachten zij na de pauze Franz Schuberts strijkkwintet ten gehore, diens laatste compositie voor zijn vroege dood in 1828. De muziek van Schubert is pure romantiek, maar met dit strijkkwintet lijkt hij al op het expressionisme vooruit te lopen. Allerminst melancholiek of berustend, eerder opstandig en bovenal intens. Waarbij de sonore klanken van de cello’s de ondertonen vertolken van wat in zijn ziel omging en de violen de heftigheid van zijn emoties. Terwijl voor de altviool een bemiddelende en meer bezinnende rol is weggelegd. Muziek, zo weten we, is de klanktaal van de ziel en behalve expressief en intens wist het Antonin kwartet die taal ook heel virtuoos ten gehore te brengen. Prachtig.

Gehoord: het Antonin Kwartet, met Ruña 't Hart en Shin Sihan, viool; Robin van Gameren, altviool; Isabel Vaz, cello en Lidy Blijdorp, eveneens cello, die het viertal tot een vijftal kwam versterken . In: Schuilkerk De Hoop te Diemen, d.d. 29 januari 2017.

 
   
     
 

27 november 2016: Ensemble Corona met middeleeuwse chansons

Van oude instrumenten en de liefde die nooit voorbij gaat. Die het hart in vlam zet of de tranen laat vloeien. Ook in de Middeleeuwen werd de liefde bezongen en dat gebeurde op kermissen en op boerenbruiloften, maar evengoed aan het hof van tal van vorsten. Zoals het hof van de hertogen van Bourgondië in de 15de eeuw. De deuren van hun kasteelzaal leken wel open te zijn blijven staan, waardoor het was alsof de klanken van de vedel en de trom, van de blokfluit en de cornetto muto én die van de stem van een zangeres van toen ook nu nog te horen waren. Maar het was anno 2016, in schuilkerk De Hoop te Diemen, en het muzikantengezelschap was het Ensemble Corona. Voor liefhebbers van oude muziek een feestje en met het proeven van de  middeleeuwse gerechten, die door Christianne Muusers voor dit jubileumconcert (het honderdste) waren klaargemaakt, was de historische sensatie compleet. Interessant was ook haar historische toelichting. Al met al een heerlijk concert,  letterlijk en figuurlijk.  

Gehoord: Gentils Amoureux , door het Ensemble Corona www.ensemble-corona.nl , met Valeria Mignaco, zang, Heleen Gerretsen, blokfluit(en) en cornetto muto, en Margo Fontijne, vedel en trom. Met muziek van o.a Guillaume Dufay (ca 1397-1474), Antoine Busnois (1432/’35-1492), Pierre Fontaine (ca 1380- ca 1450), Hayne van Ghizeghem (ca 1445-ca 1490/’97) e.a.
En: Christianne Muusers www.coquinaria.nl (auteur van ‘Het verleden op je bord’, uitg. Karakter, 2016), lezing.
in: Schuilkerk De Hoop te Diemen, d.d. 27 november 2016.

 
 
 
 

Concert oktober 2016

Songs without words
Saxofoon en piano: én klassiek én jazz. En je dan ook nog Duo silencio noemen, terwijl saxofonist Christiaan van der Weij en pianiste Natalja Korobanjko een klankrijkdom ten gehore brachten die alleen de toehoorders stil maakte. Maar dat woordje ‘silencio’ slaat evengoed op de nauwelijks te verwoorden emoties die door muziek in ons worden opgeroepen en door de combinatie van piano en saxofoon op eigenzinnige wijze. Intens en expressief liet het duo die emoties resoneren en verstilde momenten ontbraken daarbij niet. Door zijn ‘sax’ in de openstaande vleugel te richten wist Christiaan van der Weij in het stuk ‘Kuku’ van Barry Cockroft de snaren van de vleugel ook echt te laten resoneren. Daarbij kreeg  het publiek een breed en gevarieerd programma te horen, van ‘Lieder ohne Worte’ van Felix Mendelssohn tot Astor Piazzolla’s ‘Oblivion’ en van Manuel de Falla’s ‘Canciones populares Espanoles’ tot het door de Ragtime geïnspireerde ‘Devil’s Rag’ van Jean Matitia. Met daarnaast nog even mooi verwoorde ‘songs without words’ van Edvard Grieg, César Franck, Ronald Binge en Eugene Bozza. Of, vrij naar Mendelssohn: songs that fill the soul.

Gehoord: Songs without words, door het  Duo Silencio, met Christiaan van der Weij, saxofoon en Natalja Korobanjko, piano,
in: Schuilkerk De Hoop te Diemen, d.d. 30 oktober 2016.
Recensent: Jaap Haag

 
   
 

Concert september 2016

Verstilde muziek, bestaat dat? Zeker; en afgelopen zondag was die te horen in De Hoop te Diemen. Marcel Worms was de pianist die momenten van verwondering, eerbied  en ontroering muzikaal wist te vertolken. En hoe! In pianostukken van Federico Mompou, Erik Satie, Arvo Pärt en Peteris Vasks liet hij de toehoorders stil staan - ver voorbij de hectiek van het dagelijks bestaan. Ingetogen en expressief: dat is kenmerkend voor de muziek van deze voornamelijk 20ste eeuwse componisten. En waar het klankpalet van de Fransman Satie (1866-1925) ruimte laat voor een zekere lichtvoetigheid, is dat van de Catalaan Mompou (1893-1987) vooral ernstig van toonzetting, op het ‘gestrenge’ af soms.  Een vergelijkbare beheerste expressiviteit is te horen in de muziek van de religieus geïnspireerde Est Arvo Pärt (*1935) en bij de Let Peteris Vasks (*1946), die beide in aanvaring kwamen met de autoriteiten van de Sowjet-dictatuur. Wat hen allemaal verbond was hun zoektocht naar het zinvolle en het mooie in een verzakelijkte en rationele wereld en alle vier wilden muzikaal bij wijze van spreken ‘weer bij nul beginnen’. En ‘verstild’ kon hun muziek natuurlijk alleen zijn bij de gratie van het contrast van klankrijke akkoorden, die door Marcel Worms even expressief  ten gehore werden gebracht als de beheerst gespeelde ingetogen delen. Prachtig. Louterende muziek, dat was het.
Gehoord: Marcel Worms, piano (vleugel)
in: Schuilkerk De Hoop te Diemen, d.d. 25 september 2016.
Recensent: Jaap Haag